چند روزی است که همچین بگی نگی گرفتاریم و فرصت نکردیم چیزی بنگاریم. تا این که امروز گفتیم به هر کلکی هست گریزی به بلاگمان بزنیم و افاضاتی بنماییم:

در کشور ما هر چه بگویی خراب است           چشم خرد مجلسیان جمله به خواب است
این مردم دل خسته نگر سینه کباب است      امید به فرجام خوش انگار سراب است
                                          یارب چه حساب است

ای مام وطن با تو چه عهدی که نبستیم          زنجیر تعلق به سر کوی تو بستیم
پای خوشی و نا خوشی ات جمله نشستیم    یعنی تو امیدی و غمت نان و شراب است
                                          یارب چه حساب است

این نقد که بر سلسله موی تو بستند        زنجیر هوس بر سر گیسوی تو بستند
چون فتنه طمع بر رخ نیکوی تو بستند        اندر ره ویرانی ات انگار شتاب است
                                        یارب چه حساب است

با ما غم خونین جگران گو که چه ها کرد      تیر شرر از چله تقدیر رها کرد
در سینه چه ماتمکده ای باز بپا کرد            خون دل از اندوه وطن چون می ناب است
                                          یارب چه حساب است

این قوم در اندشه فردا نگران است              بر باغ و چمن نعره بی رحم خزان است
گویی همه جا بوی بد مرگ روان است        ویرانه وطن گشت و مَلِک را چه جواب است
                                         یارب چه حساب است

زین رنج گران چون بتوان گفت ندانم          از دلهره و بغض توان خفت ندانم
گفتی که دلت از چه برآشفت ندانم          بر چهره مردان وطن جمله نقاب است
                                       یارب چه حساب است

گفتی که خلایق سر پیکار ندارند             با فتنه داروغه و شه کار ندارند
در بحر بلا زَهره انکار ندارند                     شاید غم نان است و بسی دیده پر آب است
                                      یارب چه حساب است
                                      یارب چه حساب است